Kersverse boerin

“Iets doen met dieren heb ik altijd gewild… Op een boerderij wonen? Lijkt me heerlijk.”
Zoals zoveel mensen had ook ik een wellicht té romantisch beeld van een boerderij. Het trekt velen aan om buiten te zijn, op de vaak rustige plekken met de natuur rondom. Jaren geleden ontmoette ik mijn man Arjan, die na enkele omzwervingen tóch graag eigen boer wilde zijn.

Onze zoektocht door Nederland begon, van bedrijven in Friesland tot Brabant. Waar is er een boer die geen opvolger heeft? Waar staat het bedrijf wat ons als jong gezin graag wil hebben? We vonden onze plek op Landgoed de Houberg in Lobith. Een prachtig natuurgebied waar de Lakenvelders en Mangalica varkens vrij rond kunnen lopen.

En daar stond ik dan, opgegroeid in een stad, met mijn laarzen aan en een hooivork in mijn hand! Het winterseizoen waarin we begonnen, bood gelijk al genoeg uitdagingen. Van sjouwen met emmers water vanwege bevroren leidingen tot voeren in het schemerdonker. Het was vaak koud, nat en modderig. Allemaal factoren die het romantische beeld aardig kunnen verstoren.

Dat deed het gelukkig niet! Want wat krégen we de eerste weken mooie cadeautjes… Kleine, zachte, nieuwsgierige kalfjes. En op een koude zondag 15 gestreepte ronde snuitjes, biggetjes! De dieren waren fit en gezond en dus konden we volop genieten van gekke bokkesprongen van de kalfjes of het heen en weer rennen van de troep biggetjes.

Voor mij een prachtig warm welkom in het boerenleven… Het boerin zijn, wat me in de afgelopen 6 maanden absoluut niet is tegen gevallen. Er zullen vást nog wel meer uitdagingen op me liggen te wachten, maar die zie ik vrolijk tegemoet!

Wil je samen met mij wegwijs worden op de boerderij? Volg dan mijn blog.