Een vak apart…

Een koe is, naast alle andere mooie of aparte eigenschappen ook een bijzonder dier om te verplaatsen… En niet alleen de koe, maar ook de boer kan op zo’n moment behoorlijk bijzonder gedrag vertonen. Dat merkte ik al toen ik Arjan net kende en meehielp met omweiden van de koeien op de boerderij van zijn ‘besse’ in Staphorst Geheel onbewust van het gedrag van een koe, deed ik een stap teveel naar voren en kreeg ik verbaasd een boze reactie naar m’n hoofd geslingerd toen er 3 koeien in volle galop terug het weiland in renden.

Ik werd ietsje wijzer bij het meehelpen op het melkveebedrijf waar Arjan voorheen werkte. Helaas was ik echter nog altijd degene die dóór ligboxen en óver voerhekken heen stoof om de dames in goede banen te leiden. Ik wist nog niet dat een melkkoe in de stal makkelijker is dan een koppel in het weiland.

Inmiddels heb ik al een aantal keer koeien gejaagd, omgeweid (of hoe je dat verplaatsen ook noemt) maar het blijft toch ingewikkeld. Elke keer is ook weer anders. “Rustig lopen” is vandaag de opdracht. “Jaag ze erin, ja nú lopen” krijg ik de keer erop toegeroepen als ik bedaard doe wat ik de vorige keer heb geleerd…

Een stap teveel naar één van de windstreken levert je al gauw een koe op die precies doet wat jij níét voor ogen had. Onze Lakenvelders vinden het ook maar moeilijk om ergens in of naartoe gebracht te worden. Heb je ze eindelijk ongeveer waar je ze hebben wilt, krijgt meestal één van de dieren het ineens in de kop en springt het hele koppel dwars door heggen, omheiningen, schrikdraad, voerhekken en wat je al niet meer gebouwd hebt om ze te vangen.

Je begrijpt; mijn boer is op zo’n moment ook niet meer aanspreekbaar…

Een verademing zijn de Wagyu’s. Hoewel het koeien zijn en blijven, reageren ze een stuk rustiger op het verplaatsen en zijn we vaak verrast dat het zo snel en vlot verloopt. Dat is dan weer een goede oefening voor mij en een opsteker voor mijn pas begonnen carrière als boerin!