Mama kijkt even of er een koe tochtig is

Wat doe je mama? Stond ik het uitzicht te bewonderen, naar de cirkelende buizerds te kijken of de naderende bui te observeren i.v.m. die droogmolen vol met nog-net-niet-droge was? De peutertaal van ons zoontje is inmiddels behoorlijk doorspekt met het vakjargon van een boerderij. Hij denkt wel te weten wat mama daar voor het raam deed…

Er loopt een koppeltje Wagyu vaarzen in het weiland vlak voor ons huis. Aandoenlijk is het altijd, wanneer ze met die donkere koppen over ons houten tuinhek hangen of erónder om mijn gezaaide bloemetjes te verorberen. Ze lopen er niet voor niks, hoe handig is het, als je aan tafel je boterham zit te eten en je precies ziet wanneer ze tochtig zijn!?

In het begin kreeg ik standaard de lachkriebels als ik Arjan dat woord hoorde zeggen, het klonk zo vreemd! Het dan nu door zo’n klein jochie uit horen spreken is helemaal hilarisch. Maar een aantal maanden kijk óók ik er niet meer van op. Dagelijks inspecteren Stan en ik de koppel koeien op hun hormonale toestand. De Wagyu’s dan wel te verstaan want onze Tinus, kleine Tinus en Lukas houden dit voor de Lakenvelderdames allemaal keurig bij.

Dat stieren en ossen erg op die hormonen reageren is logisch maar ook de andere koeien en soms zelfs kalveren bespringen elkaar. Het gedrag in de koppel is vaak ook anders, ze lopen of rennen onrustig rond en verdringen elkaar om maar bij die tochtige koe te lopen.

Als er dan vervolgens één tochtig is, wordt de inseminator gebeld en begint voor ons de uitdaging om het betreffende dier zodanig in de stal te krijgen dat er geïnsemineerd kan worden. Dat kost flink wat moeite en kun je hier dus niet alleen af. De jonge Wagyu’s hebben we in de veekar al eens een halster omgedaan. De stal bij ons huis is oud en heeft geen voerhek waarin je ze vast kunt zetten. Met een touw aan het halster binden we ze strak vast aan een hek en staan Arjan en ik er dan samen naast. De één houdt d’r op de plaats met een hek, de ander praat wat en aait de koe zodat ze niet schrikt van de inseminator achter haar.

Vloeibaar goud hebben we staan hoor, in een ijskoud stikstofvat! Rietjes van goede Wagyu stieren met de veelbelovende namen Kyoto, Nagano en Tokyo. De inseminator had er in ieder geval geen moeite mee, wat doet zo’n man dat vlot! Zeker als ik vorig jaar van Arjan hoorde (die zelf zo’n cursus heeft gedaan) dat het nog niet helemaal meevalt om het goed te doen.

Is het dan klaar? Goed observeren is opnieuw de opdracht want als ze 3 weken na de inseminatie wéér tochtig zijn, dan zijn ze niet drachtig.

En dus staat mama wéér voor het raam om te kijken of er een koe tochtig is…